تعطیلی نهاد اندیشه در دارالحکمه

ساکنان یونانچه بدشان نیاید!از نظر نگارنده در این شهر انتقاد کردن دومین کارسخت است. مشکل ترین کار وصول مطالبات از مشتریان بی خیال و بد حساب است.تقریبا غیر ممکن است سخنی بگویی یا مطلبی بنویسی و به کسی یا جایی بر نخورد.فلان مسئول معتقد است کسی قدر زحماتش را نمیداند و دیگران به دلیل بی اطلاعی و حسادت بد او را میگویند.آن یکی دیگر منتقدین را حتی شایسته پاسخگویی نمیداند و خودش را آنقدر مطلع از مشکلات و مسلط بر راه حل های آنها میداند که هر مشورتی را اتلاف وقت و هر منتقدی را یاوه گو بنامد.مثل ادعای آن فرد مشهور بعضی ها کارشناس ارشد همه مسائلند.در این شرایط چه کسی جرات میکند حرفش را صریح و بدون رودربایستی بزند؟ عقل سلیم حکم میکند که انسان مشغول کارش باشد و اسباب دردسر برای خودش و نزدیکانش فراهم نکند.اگر فردا روزی گذارش به گذر کسانی افتاد که روزی منتقدشان بوده است طبیعی است که ناله اش نزد آنها سودی نخواهد داشت.

و امابعد،این بار انتقادم متوجه نهاد اندیشه و تفکر در این شهر است.بالاخره باید میان ادعای دارالحکمه بودن و تعداد تصمیمات عقلانی که گرفته میشود حداقلی از تناسب برقرار باشد.سالها قبل کانونی به نام تفکر در این شهر تشکیل شد که تابلوی بزرگی هم داشت.عده زیادی در فضایل و مناقب آن مرکز و بانیانش سخنرانی کردند و مقاله ها نگاشتند و شهر ما را از جمله شهرهای پیشگام در تاسیس چنین مرکزی معرفی کردند.از آنجا که تب تند،عرقش سرد است.سالی از تاسیسش نگذشته، مرکز کلا تعطیل و تابلویش هم جهت بازیافت جمع شد.آنچه که در آن زمان و تا کنون کمتر به آن توجه میشود این است که غالبا عادت نداریم برای انجام کارهایمان قبل از عمل فکر کنیم.شیوه راه بینداز و جا بینداز ایرانی قرنهاست که جزءخصوصیات و مشخصه های اصلی فرهنگی مان شده و همین باعث عقب ماندگی مضاعف ما با وجود هزینه های سنگین و تلاشهای زیاد میشود.

طبق یک اصل پذیرفته شده،قدرت به انسان حس دانایی را القا میکند.وقتی که احساس کنیم توانایی و قدرت انجام کاری را داریم نوعا از مشورت و جویاشدن نظرات دیگران پرهیز داریم و باعث دردسر برای خود،نزدیکان و جامعه میشویم. در تشکیل کانون موصوف چون یک نفر خود را دانای کل میدید ایده اجرای آن را ارائه داد و چون قدرتش را داشت آن ایده را عملی کرد.در ادامه کار دیگرانی که قرار بود از اندیشه شان استفاده شود هرگز دعوت نشدند و در صورت دعوت هم دلبستگی و علاقه لازم را نداشتند،بنابراین با وجود هزینه ای که صرف شد،ثمره ای نداشت.تقریبا مشخص شده است که هر کاری از بالا به پایین و به صورت دستوری شکل بگیرد موفقیت کمی خواهد داشت اما اگر جمعی از عقلای قوم به صورت خود جوش و بر اساس شایستگی و علایق صحیح دور هم بنشینند و برای حل مشکلات جامعه شان پژوهش و تحقیق کنند حتما نتایج حاصل از آن گره گشای مشکلات جامعه خواهد بود.انبوه اندیشمندان و پرورش یافتگان فکری کانون فکری شهرضا حتما اینقدر توانایی دارند که با تشریک مساعی و تبادل نظر مشکلات دیارشان را شناسایی و راه حلهای مفید ارایه کنند.البته تشکیل چنین اندیشکده هایی بهتر است غیر دولتی و وابسته به نهادهای مدنی باشند و شرکت کنندگان در آن مطمئن باشند که ارایه نظراتشان باعث دردسر و از دست دادن آسایش فکری و تهدید زندگی شخصی شان نمیشود.آزادی بیان و امنیت و آزادی پس از بیان شرط اولیه و بسیار مهمی در این باره است.در غیر این صورت بود و نبود چنین تشکل هایی بالسویه است و تنها نکته مثبت آن همان پذیرایی های مختصر و یا مفصل آن خواهد بود.ای کاش شرایط به گونه ای شود که در آینده وقتی نخبه ای خواست یاد دیار ما کند،خود را زاده شهرضا بداند نه شهرضای سابق.

مدارا...