آیین چراغ خاموشی نیست...

کمتر دلیل موجهی وجود دارد که افراد در برابر فناوری مقاومت کنند و یا آن را مضر به حال بشر بدانند.چه آن فناوری ماکروویو باشد چه اتومبیل و یا ایمیل وتجهیزات پزشکی و داروهای جدید...چه کسی میتواند انکار کند که تا چند دهه قبل جمعیت گسترده ای از انسانها بر اثر بیماریهای ساده ای جان خود را از دست میدادند اما با پیشرفت های علم پزشکی میانگین عمر انسانها افزایش قابل ملاحظه ای یافته و کیفیت زندگی نیز بهبود یافته است؟همان طور که روند استفاده از فضای مجازی و فناوری مرتبط با آن برای نشر اطلاعات و اخبار در حال گسترش بوده و افراد ترجیح میدهند به جای در دست گرفتن کتاب و روزنامه و مجله بر نماشگر گوشی و تبلت خیره شوند و به جای هزینه کردن برای خرید نوشتارهای چاپی،برای نت و استفاده از فناوری جدید هزینه کنند.استدلال عده زیادی از مردم در عدم استقبال از چاپ روزنامه و مجلات کاغذی در عصر جدید عقب ماندن این رسانه ها از رسانه های جدید و مجازی است.از نظر ایشان وقتی خبرها در کسری از ثانیه در سراسر جهان منتشر میشوند رسانه های سنتی نمی توانند حرفی برای گفتن داشته باشند.فضای مجازی با همه محاسنش و نقشی که در گسترش آگاهی و آزادی میتواند داشته باشد،با تولید انبوه اطلاعاتی که نمی توان درست و غلط آن را تشخیص داد تهدیدی حقیقی علیه دانش و اگاهی است.اگر در گذشته جهل به معنای نادانی بود جهل امروز به معنای زیاد دانستن و احساس علامه گی است.در هیچ کشور توسعه یافته ای همه افراد در باره همه چیزاظهار نظر نمی کنند.میان در جریان بودن و دانستن فرق وجود دارد.در کشورهای توسعه یافته ای که مهد فناوری مدرن و پیشرفت های حیرت انگیز حقیقی و مجازی اند نیز منبع اصلی دانش و آگاهی، کتاب و مجله و روزنامه است.همانطور که میان تماشای فیلم در صفحه یارانه و سالن سینما فرق عمیقی است.در شهرضای ما و در روزگار ما بیش از دو دهه است هفته نامه ای منتشر میشود که میتواند به نوعی تاریخ مکتوب دیار ما باشد.جریده ای که از باد و باران روزگار گزندی ندیده و با وجود تمام ناملایمات و سختی ها تا امروز پاییده است.آنچه که این روزها تهدیدی بزرگ علیه استمرار چاپ این نشریه است،نه فضای مجازی که بی توجهی شهروندان حقیقی و حقوقی است.اتفاق خوبی نیست نشریه ای که آرزوی بسیاری از شهرهای دیگر است در سایه بی توجهی مدیران شهر و شهرستان در آستانه خاموشی قرار بگیرد.در این چند دهه شهر ما در اکثر شاخص های توسعه نسبت به شهرهای دیگر ایران عقب افتادگی دارد.اجازه بدهیم و بدهند که این تریبون موثر شهرستان برای مردم دیار ما باقی بماند.سعه صدر و تحمل هم چیز خوبی است.رسانه جایگاه تعریف و تمجید نیست.وسیله تبلیغ عملکرد مدیران هم نیست.این امور از وظایف روابط عمومی است.عمده وظیفه رسانه آگاه سازی شهروندان نسبت به حقوق خود و نشان دادن ظرفیت و فرصت های جامعه و انتقاد از نا کارآمدی است.به هر حال اگر کسانی در دیار ما هستند که دل در گرو زادگاه خود دارند و برایشان اهمیت دارد که نشریه ای که به عنوان مهمترین مرجع و حافظه تاریخی شهرشان وجود دارد همچنان منتشر شود ضمن انجام تبلیغات تجاری و اگهی های تبریک و تسلیت خود در هفته نامه نسبت به تهیه نسخه کاغذی آن هم اهتمام داشته باشند.تعطیلی این چراغ دانایی شهر به نفع هیچکس نیست.

پ.ن:این روزها که آقای مدیر مسئول مشغول پاسخگویی به شکایات دیگران است به عنوان یک شهروند تقاضا دارم از کسانیکه احتمالا اطلاعی دارند سوال کند اگر شهروندی نسبت به عدم تحقق وعده های مقام های انتصابی و انتخاباتی شهرستان شکایت داشته باشد باید به کجا مراجعه کند؟به هر حال در صفحات نشریه ایشان دهها وعده محقق نشده از سوی رجال شهر وجود دارد که شاید مصداق نشر اکاذیب و فریب شهروندان باشد.

مدارا...