هوای مردم را داشته باشید.

قابل انکار نیست که فقط آقای مدیر مسئول هفته نامه شهرضا از تعداد مقالات و مطالبی که شهروندانی همچون نگارنده هر هفته به آدرس مجازی و حقیقی دفتر فرستاده و ایشان پس از مطالعه و مداقه غیر قابل چاپ تشخیص میدهند،مطلع است.تجربه دو دهه روزنامه نگاری آن هم در محیطی همچون شهرضای ما که در بسیاری از زمینه ها انسان های مدعی فراوانند به ایشان آموخته است هرگونه بی احتیاطی در چاپ و انتشار مطالب، انتشار دهنده را گرفتار اتاق ها و راهروهای پاسخگویی خواهد کرد.نگارش یک مطلب ساده پانصد تا هفتصد کلمه ای حدود پنج ساعت وقت نگارنده اش را به خود اختصاص میدهد.این، اما به غیر از ساعاتی است که باید در باره مطلب مورد نظر اندیشه کند و جوانب آن را بسنجد.تقریبا اکثر افراد هم میدانند که نوع نوشتنشان چگونه باشد تا به ارزش های ملی و مذهبی توهین نشود و یا باعث برانگیختن حساسیت های قومی و محلی نشود.با این وجود بعضی خط قرمزهای دلبخواهی از طرف برخی افراد و سازمان ها امکان یک نقد حداقلی را هم سلب میکند.واقعا توقع نابجایی است که از اصحاب قلم و رسانه توقع داشته باشیم نقش روابط عمومی ادارات را ایفا کرده و یا تبدیل به بولتن داخلی سازمان ها شوند.رسانه بوق نیست و قرار نیست منویات مورد علاقه عده معدودی را با صدای بلند به گوش دیگران برساند.رسانه باید در اختیار کسانی قرار بگیرد که هیچ راهی برای رساندن درخواستشان به اصحاب قدرت نمی شناسند.مجیزگویی ورجزخوانی و زنده باد گفتن در میادین و مسابقات ورزشی موضوعیت میابد.رسانه پناهگاه ملت است و اگر جایی چنین نباشد دیگر رسانه نیست.یکی از مهمترین وظایف رسانه رصد نمودن جامعه و اصحاب قدرت توامان است.آشکارسازی نقاط ضعف و کمبودها و معرفی فرصت ها و امکانات جامعه در کنار نقد بدون ملاحظه است که میزان تاثیر گذاری یک رسانه را تعیین میکند.به عنوان مثال اگر کسی در اداره ای گرفتاری بیش از حدی پیدا کرده و مطلبی برای هفته نامه بنویسد و چاپ بشود و روابط عمومی آن اداره هم جوابیه مستدل خود را ارائه کند،اتفاق بدی است؟.یا اگر کسی از وضع ترافیکی شهر گلایه داشت یا برای بهبود فرایند تعویض پلاک پیشنهادی داشت نباید بتواند در رسانه مطلب خود را عنوان کند؟چرا شورای شهر یا شهرداری به گلایه های مردمی در خصوص وضعیت شهر که در رسانه ها عنوان میشود پاسخگو نیستند؟آیا روایط عمومی آموزش و پرورش مایل نیست پاسخگوی مسائل مرتبط شهروندان باشد؟چرا فرمانداری ادارات را به پاسخگویی به گلایه های شهروندان که در رسانه ها منعکس میشود،نمی کند؟نفع نقد پیش و بیش از همه به نقد شونده میرسد.نعمت بزرگی است که عده ای در هر شهری وجود داشته باشند تا اشتباهات و نقایص را علنی کنند.این افراد جرات به خطا رفتن مسئولان را کاهش میدهند و مانع گرفتاری های بعدی میشوند علاوه بر آنکه کارنامه مسئولان را درخشان تر میکنند.نگارنده به عنوان شهروندی که مانند بسیاری دیگر از اتفاقات اخیر شهر نگران است،از کسانیکه رجال قوم ما محسوب میشوند درخواست دارم که به صحبت و اعتراض مردم از هر نوعی که هست گوش دهید.کمی هوای مردم را داشته باشید.همه این اعتراضات حق نیست اما بسیاری از آنها قابلیت شنیدن و امکان حل شدن دارند.خواسته های جوانان و زنان در راس مطالبات است.بعضی حرف ها گفتنش آسان است ولی عمل به آن سخت و فهماندن آن به دیگران بسیار سخت تر است.بارها افراد مختلفی گفته اند که جلسات آزاد تشکیل بشود و بزرگان دیار ما به صحبت ها و خواسته های مردم گوش کنند.به رسانه ها هم اجازه دهید آنچه که هست را منعکس کنند.بسیاری از ادارات و سازمان های ما نابینا و ناشنوا شده اند.هیچ صدایی را نمی شنوند.هیچ کسی را نمی بینند. خیابان جای مناسبی برای شنیدن و دیدن نیست.هیچ کشوری با سرازیر شدن مردمش به خیابان ها به توسعه نرسیده است.افزون بر صد سال است که ایرانیان میخواهند در خیابان ها مشکلاتشان را حل کنند و نتوانسته اند.نهادهای علمی،ملی و مدنی محل بررسی مسائل و حل مشکلات اند.